Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Τα φρικαλέα εγκλήματα των Εβραίων κατά του Ελληνισμού... Πρέπει να διαβαστεί με προσοχή!!!


 Στις 29 Μαϊου 1453 κυριεύεται η Κωνσταντινούπολις!
 Ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πίπτει ηρωϊκώς μαχόμενος. Η άλωση της πόλεως ορίζει το τέλος της Ελληνικής Κοσμοκρατορίας. Οι βάρβαροι Οθωμα­νοί που μπήκαν μέσα, για πολλές μέρες σφάζουν και λεη­λατούν. 
Τίποτε δεν μένει όρθιον.  

Οι εβραίοι δεν κινδυνεύ­ουν καθόλου! 


Απεναντίας ενθουσιασμένοι από την Ελ­ληνική τραγωδία, 
συνεργάζονται με τους Τούρκους και φυσικά κερδοσκοπούν. 


Χαρακτηριστικώς αναφέρω, ότι οι Τούρκοι αιχμαλώτι­σαν 60.000 περίπου νέους Έλληνας και Ελληνίδας, ανά­μεσά τους και μερικούς Λατίνους, τους οποίους πωλούν ως σκλάβους στους εβραίους.


Οι Ιουδαίοι τότε εθησαύρισαν από το δουλεμπόριο που έκαναν. Σχετικώς στην Εγκυ­κλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ (τόμος 11ος σελ. 897 λ. «Κωνσταντινούπολις») διαβάζομεν:«Επί τρεις ημέρας (1453, 29-31 Μαΐου) επεκράτησαν σφαγαί, λεηλασίαι, αιχμαλωσίαι και παντός εί­δους άλλαι βιαιοπραγίαι εν τη καταλειφθείση πόλει. Λέγεται ότι τότε περί τας 60 χιλιάδας Ελλήνων και Λατίνων περιήλθαν εις τουρκικήν αιχμαλωσίαν. 

Εξ αυτών πολλοί επωλήθησαν εις Εβραίους, οι οποίοι κατά την Άλωσιν και μετ' αυτήν πολύ επλούτισαν μετερχόμενοι την εμπορίαν των σκλάβων, έχοντες ιδίαν συνοικίαν εις τον Γαλατά και ιδίαν «παλαιάν Εβραϊκή σκάλαν», κειμένην πιθανότατα πλησίον του Βαλούμ-Παζάρ».
 
Η σκοτεινή περίοδος της Τουρκοκρατίας αρχίζει

 
Ο Ελληνισμός υποφέρει όχι μόνο από την τουρκική κατο­χή, αλλά και από τους εβραίους, ιδίως από τους τελευταί­ους. Ναι, μη σας φαίνεται παράξενο. Ο Τούρκος το μόνο που ήθελε ήταν να έχη εδραιωμένη την εξουσία του και να εισπράττη φόρους. Αντίθετα οι εβραίοι μας μισούσαν σαν Έθνος και προσπαθούσαν να μας εξαφανίσουν.

Ο Γ. Ιωάννου («Καθημερινή» 7 Μαρτίου 1976) αν και φιλοεβραίος παρατηρεί σ' άρθρο του ότι:«οι Εβραίοι υπήρξαν υποδειγματικοί υπήκοοι του Πατισάχ. Ευκαιρία δεν έχασαν για να του κάνουν το χατήρι, όταν εμείς σερνόμασταν στης δουλείας τα χώματα».





Αλλά δεν έκαναν μόνο τα χατήρια στους Τούρκους, ήτανε ακόμη εκτός από οικονομικοί καταπιεστές των Ελλήνων και κατάσκοποι. 


Ο Δ. Δανιηλίδης στο βιβλίο του «Η νεοελληνική κοινωνία και οικονομία» (εκδ. «Σαμαρόπουλος» Αθ. 1934, σελ. 215) αναφέρει τον τρόπο με τον οποίον οι εβραίοι κέρδιζαν την εμπιστοσύνη των Σουλτάνων και πως από τον «κύκλο τους αναδειχθήκανε σύμβου­λοι και κατάσκοποι»


Ο διαβόητος εβραίος Μαυρογόνατος κατέδιδε τους Έλληνες επαναστάτες στις ενετικές αρ­χές, διότι οι εβραίοι θέλανε οι Έλληνες να είναι υπόδουλοι. Δεν τους ενδιέφερε ο κατακτητής. Οι Έλληνες μόνο να είναι σκλάβοι. 


Ο εβραίος Ναζή, επίσης κατατυράννησε τα Ελληνικά νησιά και υπήρξε η αιτία της τουρκικής κατακτήσεως της Κύπρου.

Αλλά ας δούμε, για να δώσω μια εικόνα, τι ήσαν ο Μαυρογόνατος και ο Νάζη ή Ναζή.Για τον πρώτο η «Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός» (έκδ. 1931, τόμος ΙΣΤ, σελ. 786 λ. «Μαυρογόνατος») γρά­φει:«Μαυρογόνατος Δαυίδ Ηλίας. Εβραίος έμπορος διαμένων εν Ρεθύμνη της Κρήτης κατά τα μέσα του ΙΕ αιώνος. Τω 1453 εμήνυσεν εις τας ενετικάς αρχάς τον πρόκριτον Ρεθύμνης Σήφην Βλαστόν, ως μελετώντα επανάστασιν κατά των Ενετών. 



Ο Βλαστός και η σύζυγός του μετά των τέκνων των συλληφθέντες υπό των Ενετών, εθανατώθησαν οικτρώς εν τη φυλακή, ο δε Μαυρογόνατος αμειφθείς γενναίως υπό των Ενετών μετηνάστευσεν εις Ενετίαν μέχρι του 1462, ότε, επανελθών εις Ρεθύμνην εμύνησε τους προκρίτους Ιωάννην και Γεώργιον Γαβαλάδες ως συνωμοτούντες κατά των Ενετών και επέτυχε και τούτων την εξόντωσιν.

Η Ενετική κυβέρνησις αμοίβουσα τας υπηρεσίας του έδωσεν αυτώ 3 χιλιάδες φλωρίων και προσέτι επεδίκασεν αυτώ ετήσιον επιχορήγησιν εκ 500 φλωρίων μεταβιβαζόμενη και εις τους κληρονόμους του, πλέον δε τούτων εχορήγησεων αυτώ και τοις λοιποίς εν Κρήτη εβραίους διάφορα προνόμια...»Όσο για τον δεύτερο στην «Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ» (τόμος 14, σελ. 300 λ. «Νάζης») διαβάζομεν:«ΝΑΖΗΣ, δον Ιωσήφ, Διάσημος Εβραίος τραπεζί­της και οικονομικός παράγων της εποχής του, γεν­νηθείς το 1525 εις Πορτογαλίαν. Επεδόθη εις τραπε­ζιτικάς και άλλας επιχειρήσεις εις Βέλγιον, Ιταλίαν και Γαλλίαν και χάρις εις το επιχειρηματικόν του πνεύμα εσχημάτισε τεραστίαν περιουσίαν. 



Κατόρθωσε να προσελκύση την εύνοιαν των διαφόρων βα­σιλικών οίκων της Δύσεως και με την αύξησιν της ι­σχύος και της επιρροής του ήρχισε να καλλιεργή τολμηρά σιωνιστικά σχέδια. Ο Ναζής είχεν εκχριστιανισθή βιαίως, μη δυνάμενος όμως να υποκρίνε­ται τον χριστιανόν, μετέβη και εγκατεστάθη εις Κωνσταντινούπολιν, όπου, ως Ιουδαίος πλέον, χά­ρις εις την φιλίαν του σουλτάνου Σουλεϊμάν Β' απέ­βη ταχέως ο ρυθμιστής της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Τουρκίας, ερχόμενος εις απ’ ευθείας επαφήν με τας ευρωπαϊκάς κυβερνήσεις και τους βασιλείς της Δύσεως.

Αφού απέτυχεν εις τας προσπάθειάς του να ιδρύση ιουδαϊκήν εστίαν εις την Παλαιστίνην, έλαβε παρά του σουλ­τάνου ως τιμάριον την Νάξον, Άνδρον, Μήλον και άλλας νήσους του Αιγαίου, με τον τίτλον του δουκός. Κατά το διάστημα της δεκατριετούς ηγεμονίας του ουδέποτε επεσκέφθη τας νήσους του, αλλ' εκυβέρνα αυτός από το μεγα­λοπρεπές δουκικόν παλάτιόν του, του Περάν της Κωνσταντινουπόλεως, όπου έζη με ηγεμονικήν εθιμοτυπίαν, εξερχόμενος πάντοτε συνοδεία ενόπλων. Την τοπικήν διοίκησιν του τιμαρίου του ήσκει ο τοποτηρητής του Φραγκίσκος Κορονέλλος.




Ο Νάζης εμηχανορράφει διαρκώς εις την Κωνσταντινούπολιν κατά της Βενετίας και επέτυχε να εξωθήση τον σουλτάνον εις την κατάκτησιν της Κύπρου. Ο Νάζης, η δύναμις του οποίου είχε μειωθή από του θανάτου του Σελίμ (1574), απέθανε το 1579, το δε δουκάτον του προσηρτήθη εις την Τουρκίαν».Θα συμπληρώσω και μερικά άλλα στοιχεία. Ο εβραίος Νάζης, μετέβαλε το όνομά του και στα έγγραφα της επο­χής αναφέρεται ως Φράνκ Μπέϋ Ογλού!
Όταν απέθανε την θέση του πήρε ένας άλλος εβραίος ονόματι Σολομών Νάθαν Ασκενάζι, που μετονομάσθηκε σε Αλαμάν Ογλού!

 

Το 1985 το Ελληνικό Γενικό Επιτελείο Στρατού κυκλοφόρησε το βιβλίο του ΡΑUL COLES: «Οι Οθωμα­νοί στην Ευρώπη» (έκδ. ΔΕΚ/ΓΕΣ Αρ. 106, σελ. 215,218) όπου διαβάζομεν τα εξής:«Ο Ιωσήφ Νάζι τους συνήντησε εκεί το 1554 και αμέσως απεκάλυψε ότι ανήκε στην ιουδαϊκή πίστη. Κατά τα επόμενα χρόνια έγινε διάσημος ως έμπορος ειδικευμένος στο εμπόριο των κρασιών και ως έμπι­στος διπλωματικός σύμβουλος της οθωμανικής κυ­βερνήσεως και ως γενναιόδωρος προστάτης των ε­βραϊκών φιλολογικών κύκλων της Κωνσταντινουπόλεως και της Θεσσαλονίκης. Τουρκικά έγγραφα της εποχής τον αναφέρουν ως Φρανκ Μπέϋ Ογλού· για τους κατοίκους της Κωνσταντινουπόλεως ήταν απλώς Ο «Μέγας Εβραίος».

 

Μια περίοδος σημαντι­κής επιρροής και ισχύος άρχισε με την ανάρρηση στο θρόνο του φίλου και προστάτου του Σελίμ του II, το 1566. Ο Σελίμ τον ωνόμασε δούκα της Νάξου, ένα τιμάριο που περιλάμβανε μια δωδεκάδα νησιών του Αιγαίου με σημαντική εμπορική και κάποια στρατη­γική σημασία. Δημιούργησε ένα δίκτυ διπλωματι­κών και εμπορικών επαφών στην Πολωνία, στη Μολδαβία και στη Βλαχία. Αργότερα ο Σελίμ του παραχώρησε το μονοπώλιο της εισαγωγής κρασιών στην Κωνσταντινούπολη. Στην αυλή ήταν εξέχον μέλος του φιλοπόλεμου κόμματος, που διατηρούσε την παράδοση του Χαϊρεδίν Βαρβαρόσσα, κηρύσ­σοντας αδιάκοπες εχθροπραξίες εναντίον όλων των καθολικών μεσογειακών δυνάμεων. Απέβλεπε στο θρόνο της Κύπρου, όταν οι οθωμανικές δυνάμεις ει­σέβαλαν στη νήσο το 1570.
 



Η επιρροή του Ιωσήφ Ναζί έπεσε μετά τη σύνα­ψη ειρήνης με τη Βενετία το 1573, και το θάνατο τον Σελίμ, το 1574, οπότε αποτραβήχτηκε σ' ένα βίο, τον οποίο ο βιογράφος του Σέσιλ Ροθ αποκαλεί «χρυσω­μένη αφάνεια», στο παλάτι του στο Μπελβεντέρε, απάνω στο Βόσπορο. Το ρόλο του ως αυλικού, επιχειρηματία και συμβούλου για την εξωτερική πολι­τική ανέλαβε αμέσως ένας άλλος Εβραίος, ένας πρόσφυγας γερμανικής καταγωγής, ο Σολομών Νάθαν Ασκενάζι, ο Αλαμάν Ογλού για τους Τούρ­κους χρονικογράφους».Ο «Μέγας Εβραίος» λοιπόν χάρις στους Τούρκους ηγεμόνευσε στο Αιγαίο και ήθελε τον Θρόνο της Κύπρου!!!



 
Το ιστορικώς βεβαιότατον είναι ότι οι εβραίοι δεν θέλα­νε την Ελληνική Επανάστασι και καταπολεμούσανε με δόλια μέσα, κάθε απόπειρα επαναστάσεως. Προσφιλής τους τακτική ήταν να επισημαίνουν τους επαναστάτες και να τους προδίνουν στις Τουρκικές αρχές. Έτσι αυξάνανε την ευγνωμοσύνη των Τούρκων και εισπράττανε χρηματι­κές αμοιβές.
 



Για να μη μακρυγορώ υπενθυμίζω την περίπτωσι του φλογερού πατριώτου, του Επισκόπου Τρίκκης Διονυσίου, του επονομαζομένου Σκυλοσόφου. Αυτός όταν καθαιρέθηκε για τις επαναστατικές του ενέργειες, εταξίδευσε στην Ευρώπη και συνωμότησε με βασιλείς (Κάρολος Β', Ερ­ρίκος Δ') κατά των Τούρκων.


 
Τελικά μόνος του κατώρθωσε να παρασύρη σ' επανάσταση τους Ηπειρώτες χωρικούς της Πίνδου. Η ενέργεια του Διονυσίου υπήρξε μια υπέρ-τολμηρή πράξη παλληκαριάς. Δεν είχε καμμιά ελπίδα επι­τυχίας κι όμως έγινε. 


Η αξία της από την άποψη της τονώσεως του ηθικού των σκλαβωμένων υπήρξε ανυπολόγι­στος, διότι οι «ραγιάδες» είδαν ότι, αν και άοπλοι μπορούσαν έστω για λίγο, να επιβληθούν. Μετά την καταστο­λή του κινήματος ο Διονύσιος κρύφθηκε, αλλά τον προδώσανε οι εβραίοι. Τα γεγονότα συνοπτικά εξελίχθησαν ως εξής:

«Την νύκταν λοιπόν της 10ης προς την 11ην Σεπτεμβρίου 1611 επί κεφαλής 800 χωρικών αόπλων επί το πλείστον ... επέδραμε κατά των Ιωαννίνων, προέβη εις σφαγάς των εν αυτοίς ανύποπτων Τούρκων και επυρπόλησε το κτίριον του τοπάρχου Οσμάν Πασά.

 

Οι Τούρκοι έ­νοπλοι όντες, αν και κατ' αρχάς κατεθορυθήθησαν τους έ­τρεψαν εις φυγήν και εφόνευσαν πολλούς, όχι μόνον από τους επαναστάτας αλλά και από τους Χριστιανούς κατοί­κους των Ιωαννίνων. Ο Διονύσιος απομείνας μόνος κα­τέφυγε εις το κάτωθεν του ναού του Αγίου Ιωάννου σπήλαιον. Και σήμερον «τρύπα του σκυλοσόφου» καλούμενον ίνα κρυβή. Τη προδοσία όμως των εβραίων το χρονικόν αναγράφει και η παράδοσις διασώζει συλληφθείς εξεδάρει ζων, το δε δέρμα του «γεμίσαντες άχυρον το περιέφε­ραν από πόλιν εις πόλιν και τέλος εις αυτήν την Κωνσταντινούπολιν...» (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «ΠΥΡΣΟΣ» τόμος Θ', σελ. 406 λ. «Διονύσιος ο σκυλόσοφος»). 


Μετά την καταστολή της επαναστάσεως του Διονυσίου οι εβραίοι προδώσανε ή κατηγορήσανε πολλούς ιερείς που βρήκαν βασανιστικό θάνατο. Τραγική ήταν η περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Φαναριού και Νεοχωρίου Ιερομάρτυρος Σεραφείμ. Του έκοψαν την μύτη «εσουβλίσθη και μετά ταύτα απεκόπη η κεφαλή αυτού υπό των δημίων» («Λεξικόν των Νεομαρτύρων», «εκκλησιαστικοί εκδό­σεις» Άθ. 1972, τόμος 3ος, σελ. 450).

 

Διαφορετικός από τον Διονύσιο ήταν ο Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779) ο οποίος προετοίμαζε την επανάστασιν δια της παιδείας των Ελλήνων. Οι εβραίοι που παρακολουθούσανε την δράση του, που ίδρυε παντού σχολεία ανη­συχούσαν. Ο ίδιος δε ο Κοσμάς, ο οποίος εγνώριζε το ποιόν των Ιουδαίων «παρήνει τους Χριστιανούς να απέχωσι πάσης κοινωνίας και συναλλαγής προς τους Ιου­δαίους» (Σπ. Αραβαντινός: «Ιστορία Αλή Πασά» έκδ. «Πυρρός» τόμος 1ος Αθ. 1895 σελ. 30). Μετά πολλά και «ένεκα διαβολών ισραηλιτών» (ενθ. ανωτ.) οι Τούρκοι (Κουρτ Πασάς) αφού πληρωθήκανε από τους εβραίους εθανάτωσαν τον Κοσμά. Το ότι οι Τούρκοι δεν επιθυμού­σαν τον φόνο του Ιεράρχου φαίνεται κι από την αντίδραση του Αλή Πασά, ο οποίος αγανάκτησε όταν επληροφορήθη ότι σκοτώσανε τον Κοσμά και έκτισε Εκκλησία εις μνήμη του, ακριβώς όπου τον απαγχονίσανε.
 



Ο Κοσμάς στις 2 Μαρτίου 1779 τελείωνε επιστολή, προς τον αδελφόν του Χρύσανθο με τα ακόλουθα λόγια:«Δέκα χιλιάδες Χριστιανοί με αγαπώσι και ένας με μι­σεί. Χίλιοι Τούρκοι με αγαπώσι και ένας όχι τόσον. Χιλιάδες εβραίοι θέλουν τον θάνατον μου και ένας όχι.

 

Ο σος αδελφός Κοσμάς ιερομόναχος»(Χ. Κοντού: «Εφημ. των φιλομαθών» τομ. ΙΕ, 1867, σελ. 1413 και εις Φ. Μιχαλόπουλο: «Κοσμάς ο Αιτωλός» σελ. 110).Στη βιογραφία του, που προανάφερα διαβάζετε συχνά φράσεις, όπως «οι εβραίοι τον έβλεπαν μ' εχθρότητα και μίσος» (σελ. 86), «ο φανατισμός και το μίσος των εβραίων» (σελ. 103).

 

Αλλά κι ο Κοσμάς δεν υποχώρησε. Στα κηρύγματά του υπήρξε κεραυνός εναντίον των Ιου­δαίων»«Τώρα έχω μάτια να βλέπω τον Εβραίον. Ένας άν­θρωπος να με υβρίζη, να φονεύση τον πατέρα μου, τη μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλη, έχω χρέος ωσάν χριστιανός να τον συγχωρήσω. Το να υβρίζει όμως τον Χριστόν μου και την Παναγίαν μου δεν θέλω να τον βλέπω. Και η ευγένειά σας πως σας βαστά η καρδιά να κάνετε πραγματείας με τους Εβραίους; Εκείνος, όπου συναναστρέφεται με τους Εβραίους, αγοράζει και πωλεί, τι φανερώνει; Φανερώνει και λέει πως καλά έκα­μαν οι Εβραίοι και εθανάτωσαν τους προφήτας και όλους τους καλούς. Καλά έκαμαν και κάμουν να υ­βρίζουν τον Χριστόν μας και την Παναγίαν μας. Κα­λά κάνουν και μας μαγαρίζουν. Λοιπόν μην αγοράζε­τε τίποτε από αυτούς. Ταύτα διατί σας τα είπα χρι­στιανοί μου; Όχι δια να φονεύετε τους Εβραίους και να τους κατατρέχετε, αλλά να τους κλαίετε». («Διδαχαί Κοσμά» έκδ. «Αποστολιά» 1897 σελ. 63).

 

Τελικά «οι εβραίοι επήγαν εις τον Κουρτ-Πασάν και του έδωσαν πολλά πουγγιά για να τον θανατώση» («Βίος Κοσμά» Βενετία 1814, σελ. 28). Συγκεκριμένα οι Ιουδαίοι πλήρωσαν τον Τούρκο δολοφόνο με 20.000 γρόσια. Το πτώμα του απαγχονισθέντος Αγίου ρίξανε σ' ένα ποτάμι με μια πέτρα δεμένη στο λαιμό, όπως αργότερα κάνανε στον πατριάρχη Γρηγόριο Ε'. Ένας ευσεβής Έλλην το ανέσυρε και τον θάψανε στον νάρθηκα της εκκλησίας τις Θεοτόκου στο χωριό Καλικόντασι.Τα χρόνια της δουλείας των Ελλήνων οι εβραίοι θριαμ­βεύουν και φυσικά θησαυρίζουν.

 

Μαζεύονταν γύρω από τους ισχυρούς Πασάδες και με γλοιώδες κολακείες εξα­σφάλιζαν την εύνοιά τους. Όποιο βιβλίο ιστορίας διαβά­σετε για Τούρκους θα συναντήσετε δίπλα τους και τους ε­βραίους. «Εβραϊκές οικογένειες, είχαν από πολύ καιρό ασπασθεί το Ισλάμ και κατείχαν την εποχή του Σουλτάνου υψηλές θέσεις...» γράφει ο καθηγητής Πανεπιστημίου Φ. Βέμπερ στην εργασία του «Ο επιτήδειος ουδέτερος» (έκδ. Γ.Ε.Σ. Άθ. 1985 σελ. 50). Βέβαια αν και παρίσταναν τον μουσουλμάνο, οι εβραίοι παρέμεναν πάντοτε εβραίοι. Χάριν του κέρδους προσεποιούντο ότι αλλαξοπίστησαν.

 

Ο Αραβαντινός στην «Ιστορία του Αλή Πασά» συχνά μνημονεύει τους Ιουδαίους που τον περιτριγύριζαν π.χ. «Μωσάκης ο Εβραίος (τόμος Β, σελ. 472 όπ. 4) «Ραφαήλ Κοέν» (τόμος Β, σελ. 367) μάλιστα αυτός έπαιξε χαρτιά με τον Αλή έχασε και δεν είχε να τον πλήρωση! Ο ιστορικός αναφέρει επίσης (τόμος Β, σελ. 375, υπ. Ι) και για τον ερωτικό δεσμό μιας Οθωμανίδος μ' έναν Έλληνα και απο­καλύπτει τον παραδοσιακό χαρακτήρα του εβραίου, ο οποίος πρώτα τους διευκόλυνε και κατόπιν τους πρόδωσε με συνέπεια να συλληφθούν και να θανατωθούν με λιθοβο­λισμό: «Αι συνεντεύξεις των δύο εραστών διηυκολύνοντο υπότινος Εβραίου όστις, άξιος όντως απόγονος του Ισκαριώτου πρόδωσεν αυτούς».Οι Τούρκοι ούτε ήσαν, ούτε είναι τόσο αφελείς όσο τους νομίζουν.

 

Άλλως τε η Οθωμανική αυτοκρατορία δεν μπορεί να θεωρηθή έργον αφελών. Συμφωνώ απόλυτα ότι με τον πολιτισμό δεν έχουν σχέσιν, αλλά κουτοί δεν είναι. Ξέρανε λοιπόν ότι οι εβραίοι υποκρίνονται, αλλά τους εχρειάζοντο, διότι τους μετεχειρίζοντο. Αναγνωρίζω προς τιμήν των Τούρκων, ότι επανειλημμένα διέσωσαν Έλλη­νες από το εβραϊκό μίσος, όπως και μερικές φορές δεν αντέχανε τον εβραϊσμό και ξεσπάθωναν εναντίον του.

 

Πολ­λές φορές, ιδίως οι Γενίτσαροι, λεηλατούσαν τα εβραϊκά καταστήματα.Η κήρυξη της επαναστάσεως του 1821 αποδεικνύει πλέον και στον κακοπροαίρετα δύσπιστο την στάσι των εβραίων έναντι των Ελλήνων. Τώρα πια οι εβραίοι δεν εί­ναι κατάσκοποι, φοροεισπράκτορες, προδότες, δολοφό­νοι, όπως ήταν πριν. Τώρα δρουν ομαδικά σαν εβραίοι και σφάζουν τους Έλληνες. Για το ολοκαύτωμα των Ελλή­νων από τους εβραίους το 1821 δυστυχώς δεν γραφήκανε βιβλία. Ότι γνωρίζουμε το ξέρουμε από τα αξιόπιστα απομνημονεύματα των αγωνιστών του 1821. Τα παιδιά μας στο σχολείο μαθαίνουν για τις σφαγές, που διέπραξαν οι Τούρκοι.

 

Για τα εγκλήματα των εβραίων δεν τους λέγουν τίποτε. Παραδείγματος χάριν, από τα απομνημονεύματα του Λ. Κουτσονίκα («Άπομν. αγωνιστών 1821» τόμος 6ος σελ. 91) μαθαίνουμε για την εισβολή των εβραίων στη Νάουσα:«οι δε θρασύδειλοι εχθροί του Χριστιανισμού Ιου­δαίοι της Θεσσαλονίκης τρέχοντες, αυθορμήτως εγένοντο δήμιοι, σφάζοντες ως ζώα τους ανθρώπους. Φρίκη κατελάμβανε πάσαν ψυχήν ζώσαν δια τας τρομερωτάτας ανοσιουργίας αυτών, και εν τούτοις ουδεμία των βαρβάρων εκείνων ψυχών ελάμβανε το ελάχιστον αίσθημα οίκτου».



Επί του αυτού θέματος διαβάζομεν αλλού (Χ. Στασινόπουλου: «Λεξικό Ελληνικής Επαναστάσεως 1821» τόμος Β, σελ. 65, λ. «Εβραίοι») ότι:«Κατά την καταστροφή της Νάουσας, τον Απρίλιο του 1822, από τον Αβδούλ Αμπούδ, εξακόσιοι Ε­βραίοι, που ακολουθούσαν το ασκέρι του αιμοβόρου Τούρκου πασά, αποτελέσανε πραγματικό σώμα δη­μίων και βασανιστών. Απερίγραπτα είναι τα όσα έ­καναν στον άμαχο πληθυσμό της μαρτυρικής αυτής πόλεως».

 

Μια περιοχή της Ελλάδος που είχε επισύρει το έξαλλο μίσος των εβραίων ήταν η ηρωϊκή Χίος. Είναι ιστορικώς βέβαιον, ότι οι Ιουδαίοι προκαλέσανε την καταστροφή της από τους Τούρκους για να λεηλατήσουν τον πλούτο των πολυαρίθμων Χιακών εργαστηρίων.

 

Επί πλέον συμ­μετείχαν και οι ίδιοι με τον φρικτότερο τρόπο στις σφαγές. Ο αγωνιστής του 1821, γραμματεύς του Κανάρη και μετέπειτα βουλευτής Σύρου Ανδρέας Μάμουκας (1801-1884) έχει περιγράψει σαν αυτόπτης μάρτυς τα αιμοσταγή εβραϊκά εγκλήματα.

 

Η μανία των εβραίων κατά των Ελλήνων βεβαιώνει «ήτο απερίγραπτος» παρακάτω λέγει, ότι δεν μπορεί να εκ­φράση τον τρόπο με τον οποίο οι Ιουδαίοι μετεχειρίζονται τα νεκρά σώματα των Ελλήνων. Αξιοσημείωτον είναι ότι αποκαλεί τους εβραίους «μεμισημένον γένος εις όλον τον κόσμον» και κατόπιν αναφέρει ότι οι εβραίοι δεν συνεκινούντο προ των γυμνών κρεμασμένων Ελλήνων, αλ­λά τους κατεκομμάτιαζαν ως κρέας εν μακέλλω» (σφαγείον).

 

Η περιγραφή είναι πραγματικά ανατριχιαστική και μπορείτε να την διαβάσετε στο «Χιακόν Αρχείον» που επεμελήθη ο Ιω. Βλαχογιάννης (τόμος 1ος, έκδ. «Αρ­χείων της Νεωτέρας Ελληνικής Ιστορίας» Αθήναι 1924, σελ. 314-315).

 

Οι σύγχρονοι «ιστορι­κοί» παραλείπουν να αναφέρουν ότι μαζί με τους Τούρ­κους έφθασαν στην Χίον εβραίοι από την Σμύρνη και από άλλα μέρη ένοπλοι, για να συμβάλουν στο ολοκαύτωμα των Χίων. 


Ο Μάμουκας που έζησε τα γεγονότα (ηχμαλωτίσθη και εδραπέτευσε) καταγγέλλει τους εβραίους, το «Χριστιανόμαχον τούτο έθνος» που με «άσπονδον μίσος» ώρμησε στην Χίον δια να «κουρσεύση και να λεηλατήση και να καταστρέψη ότι δυνηθή...»! (ενθ. ανωτ. σελ. 307).


Πιστεύω ότι κάθε Έλλην οφείλει, να γνωρίζη λεπτομε­ρώς την τραγωδία του Εθνομάρτυρα Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε' όπου οι εβραίοι δείξανε τα πραγματικά τους αισθήματα, προς τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.

 

Η εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ (τόμος σελ. 676, λ. «Γρηγόριος») διεκτραγωδεί τα γεγονότα ως εξής:

«Αποβιβασθείς εγονυπέτυσε και αφού προσηυχήθη έτεινε τον τράχηλον εις τον δήμιον, νομίζων ότι εκεί έμελλε ν' αποκεφαλισθή. Αλλά δια λακτι­σμάτων και ύβρεων εξηναγκάσθη να σηκωθή οδηγη­θείς εις παρακείμενον καφενείον, όπου ανέμενε περί την ημίσειαν ώραν μέχρις ου ο δήμιος μεταβή εις ανεύρεσιν σχοινιού. 


Μετά ταύτα υποβασταζόμενος υπό Τούρκων στρατιωτών, ο γέρων πρωθιεράρχης ωδηγήθη υπό τους αγροίκους προπηλακισμούς Τούρκων και Εβραίων προς την μεσημβρινήν πύλην των Πατριαρχείων, εκ της οποίας εδέθη η αγχό­νη. Ο πατριάρχης παρηκολούθει όλην αυτήν την διαδικασίαν προσευχόμενος.

 

Ακολούθησε ο δή­μιος, αφού του αφήρεσε το εγκόλπιον, το εξωτερικόν ράσον, το κομβολόγιον και ό,τι εύρεν επ' αυτού, διέταξε ρωμαλέον αχθοφόρον να τον σήκωση επί των ώμων του, ο ίδιος δε αναβάς επί κλίμακας περιέ­βαλε τον τράχηλον του πατριάρχου δια βρόχου και αφήκεν αυτόν μετέωρον. 


Μετ' ολίγας στιγμάς περί την 3ην μ.μ. παρέδιδε το πνεύμα ο εθνομάρτυς πατριάρχης, άγων το 76ον έτος της ηλικίας του.

 
Οι παριστάμενοι Τούρκοι και Εβραίοι ελιθοβόλουν το αιωρούμενον λείψανον προ του οποίου διήλθαν όχι μόνον ο μέγας βεζύρης αλλά και ο ίδιος ο σουλτάνος Μαχμούτ, κατά διαταγήν του οποίου το λείψανον έμεινεν εκεί επί τρεις ημέρας κρεμάμενον και φέρον επί του στήθους το φιρμάνιον περί της εις θάνατον καταδίκης. 


Κατά το φιρμάνιον αυτό ο πατριάρχης Γρηγόριος εθεωρήθη καθ' όλα τα φαινόμενα συμμέτοχος της Επαναστάσεως, διότι κατήγετο εκ Πελοποννήσου, όπου αυτή εξερράγη».


Ταυτοχρόνως ο σουλτάνος διέτασσε τον φόνον και άλλων αρχιερέων, των οποίων υπωπτεύετο την δράσιν. 


Ο διαδεχθείς τον Γρηγόριον εις τον οικουμενικόν θρόνον Ευγένιος εις μάτην προσεπάθησε να εξαγοράση και θάψη το λείψανον του εθνομάρτυ­ρας.

 

Την 13 Απριλίου το λείψανον παρεδίδετο αντί 800 γροσίων εις Εβραίους, οι οποίοι χαιρεκακούντες έσυρον αυτό δια των οδών της Κωνσταντινουπόλεως μέχρι της παραλίας του Κερατίου κόλπου, όπου το έρριψαν εις την θάλασσαν αφού του προσέδεσαν ογκώδη λίθον. Αποκοπέντος όμως του κρατούντος τον λίθον σχοινιού, το λείψανον επέπλευσε και γενόμενον αντιληπτόν υπό του Κεφαλλήνος Μαρίνου Σκλάβου, πλοιάρχου του υπό ρωσσικήν σημαίαν πλοίου «Άγιος Νικόλαος», ανεσύρθη την 16ην Α­πριλίου».

 

Η τραγωδία έκλεισε με την επονείδιστη εβραϊκή πράξη της αγοράς του πτώματος του Πατριάρχου. 

Σημειώστε ότι για το ανοσιούργημα συνεστήθη εικοσαμελής εβραϊκή επιτροπή! η οποία κατώρθωσε να πάρη αυτή το πτώμα του Πατριάρχου κι όχι ο Πατριάρχης Ευγένιος, που πλήρωσε για να το θάψη.


Η ίδια τύχη περίμενε τον Αρχιεπίσκοπο Αίμου Κύριλλον, τον Αρχιεπίσκοπον Εφέσσου Ευγένιον, τον Αρχιεπίσκοπον Ανδριανουπόλεως Δωρόθεον, εκατόν ογδοήκοντα πέντε εξάρχους και ηγουμένους και άγνωστος αριθ­μός ιερέων εδολοφονήθησαν, εξ αίτιας των εβραίων.


Και ενώ όλες οι ιστορίες περιγράφουν το φρικιαστικό τέλος του Πατριάρχου επαναλαμβάνω ότι μόνο στα Ελλη­νικά σχολεία δεν διδάσκεται η αλήθεια.

 

Για παράδειγμα στην «Ελληνική Ιστορία των νεωτέρων χρόνων» (έκδ. «Οργανισμού Εκδόσεως Σχολικών βιβλίων» της ΣΤ' δημοτικού, σελ. 69) «ιστορικοί συγγραφείς» Ν. Διαμαντόπουλου και Α. Κυριαζόπουλου, χωρίς ντροπή αποσιωπούν τελείως τον ρόλο των εβραίων. 
Γιατί; 


Παρακάτω στο ίδιο κεφάλαιο γράφουν ότι «η λαϊκή μούσα θρηνώντας το θά­νατο του Πατριάρχη μοιρολογάει» και παραθέτουν το λαϊ­κό μοιρολόϊ με τους στίχους «Εκεί που ελειτούργαε κι ευλόγαε το γένος - πλακώνουν οι Γενίτσαροι και οι Οβρηοί αντάμα»!

Οι ιστορικοί και η λαϊκή μούσα μιλούν για «Οβρηούς», αλλά τα σχολικά βιβλία τους έχουν δώσει συγχωροχάρτι. Γιατί;

 

Αναρίθμητοι ήσαν οι Ιεράρχες της Ορθοδοξίας για τον φόνο των οποίων ευθύνονται οι Ιουδαίοι. Επώνυμοι και ανώνυμοι Έλληνες ιερείς σκοτώθηκαν από τους εβραίους, με βασανιστήρια φριχτά.

 

Ακόμη και επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οι Ιουδαίοι όταν τους δινότανε η ευκαι­ρία σφάζανε τους ιερείς μας και κατόπιν που οι Αυτοκρά­τορες τους τιμωρούσαν παρεπονούντο, ότι τάχα τους κα­ταδιώκουν. Φέρνω για παράδειγμα τον Πατριάρχη Αντι­οχείας Αναστάσιον (609). Οι εβραίοι τον έπιασαν και α­κούστε τι του έκαναν, όπως το περιγράφει η Εγκυκλο­παίδεια ΗΛΙΟΣ (τόμος 2ος, σελ. 720, λ. «Αναστάσιος»):«απέκοψαν πρώτον τα απόκρυφα μέλη του και αφού τα έ­θεσαν εις το στόμα του τον κατέκαυσαν ζώντα ακόμη»!!!
Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη

ΥΠΕΡΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΙΠΑΝ. Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΨΥΧΟΘΡΙΑΜΒΟΣ!!!!



ΥΠΕΡΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΙΠΑΝ. Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΨΥΧΟΘΡΙΑΜΒΟΣ!!!!
.
Ο Θεόδουλος πήγε στον δικαστή της περιφέρειας του και ομολόγησε το φρικτόν ασελγές έγκλημα που είχε διαπράξει 40 έτη πριν και ενώ δεν έγινε ποτέ αντιληπτός, χαίροντας άκρας υπόληψης και περισσής εκτίμησης στην τοπική και ευρύτερη κοινωνία. Άνθρωπος περιβλεπτός, πλούσιος, δοξασμένος και επιτυχημένος. Και όμως μία ημέρα αφυπνίστηκε πλένωντας από τα μάτια της ψυχής του τις στάκτες των ειδωλικών τιμών που τον κολάκευαν. Συνειδητοποιώντας εκείνο που είπε ο Άγιος Παϊσιος ο Αγειορίτης: «όταν όλα πάνε καλά με τη ζωή σου σημαίνει πως κάτι δεν πάει καλά» και αυτόν το είχα από μικρός συναίσθηση έστω και μη συνειδητή.
.
Είχε το κουράγιον ν’ αυτοεξευτελιστεί έμπροσθεν του δικαστού για να σβύσει την ανυπόφορη ενοχή με την κάθαρση της ταπείνωσης. Χωρίς ταπείνωση δεν υπάρχει κάθαρση όπως ομολογεί ο μέγας φιλόσοφος Άγιος Ισαάκ ο Σύρος. Θυμίζοντας τον Οιδίποδα που αυτοτυφλώθηκε για να φέρει την αυτοκάθαρση μετά το διπλόν ανουσιούηργημα του άμα αλαζόνεψε επειδή έλυσε το αίνιγμα του πειρασμού της Σφίγγας (Χερουβείμ αφού έξω από τον ναόν του Σολωμόντα γνωρίζουμε είχε δύο Χερουβείμα αγάλματα που ήταν δύο σφίγγες) κατά του πατρός και της μητρός του για να του δείξει ο Θεός τις στραβάρες της εξυπνοσοφοπονηριάς του. Τα ίδια γίνονταν στα Καβήρεια και Ελευσίνια μυστήρια. Ζητούμενον ήταν η ταπείνωση. Η ταπείνωση είναι πλήρες σύνδεση με Τον Τριαδικόν Θεόν, είναι ομολογία, παραδοχή και αποδοχή Του Τριαδικού Θεού ακόμη και αν δεν γνωρίζει το όνομα Του, η ψευδοταπείνωση είναι το άκρον άωτον της υποκρισίας και το τεντωμένον ύψος της αυτοκόλλασης. 
.
Εάν παραδεχθείς το έγκλημα σου στο πολιτειακό δικαστήριο έχεις ελαφρυντικά υπέρ σου στην ποινή σου. Αν ομολογήσεις το έγκλημα σου ενώ δεν ήσουν καν ύποπτος έχεις περισσότερα ελαφρυντικά τεκμήρια. Πρόκειται περί αυτόβουλης εξομολόγησης. Με την ίδια λογική αν εξομολογηθείς εις Τον Θεόν τα εγκλήματα σου πριν πας στο δικαστήριο Του Θεού μετά την λήξην της θητείας σου στην εποχή της ελευθερίας σου στην γήν δηλαδή πριν αποθάνεις, τότε τα ελαφρυντικά είναι η πλήρης απάλειψη του χρέους των εγκλημάτων σου, η αμνηστεία ελέους από Τον Θεό. Φαντάστου ότι μετά θάνατον θα πας σ’ ένα δικαστήριο και Δικαστή δεν θα είναι ο άνθρωπος του ανθρώπινου νόμου αλλά ο Θεός Του Θείου Νόμου. Ο Ίδιος θα είναι Εισαγγελέας, Κατήγορος και Υπερασπιστής σου, θα κρίνει δίκαια και αυτόματα χωρίς αδικία υπέρ σου ή εναντίον σου με μοναδικά ελαφρυντικά και επιβαρυντικά τεκμήρια τα όσα έκαμες πριν τον θάνατον του σαρκίου σου ενώ τελούσες εν ελευθέρω τη βουλήσει. Τι θα του πείς; Ποίον ψεύδος θα του πείς όταν πλέον θα μιλάει από μέσα σου όχι η πονηριά της απιστίας, της δειλίας και της έλλειψης κουράγιου αλλά η παρρησία της συνείδησης διότι με αυτήν θα συνδεθεί ο Θεός; Τι θα πεις άλλον παρά μόνον την απτή αλήθεια! Θα ομολογήσεις «και όποιον πάρει ο Χάρος του Τάρταρου» και υποψήφιος θα είσαι μόνον εσύ, κάθε δίκη θα είναι ατομική, ιδιωτική, ελεύθερη από άλλους και άλλες αιτίες και αφορμές, όπως ήταν και η προ θανάτου ελευθερία σου. 
.
Ακόμη και αν δεν μετανοήσεις πλήρως ή επανεπιθυμήσεις και επανανοσταλγήσεις ή χαρείς με την θύμιση διά τας αμαρτίας όπου έπραξες και κατόπιν μετανόησες ή έστω εξομολογήθηκες είναι καλύτερα να που τις εξομολογήθηκες (εκτός και αν πήγες με πλήρην ασυνειδησία να εμπαίζεις τον ιερέα και Τον Θεόν ώστε ουαί και αλλοίμονον σου!) διότι με την Εξομολόγηση Ομολόγησες Πίστιν εις Τον Χριστόν έγινες Μάρτυρας Ομολογητής διά της Εξομολογήσεως, ένας Μάρτυς Ομολογητής που δεν θυσίασε το σαρκίον του αλλά θυσίασε τα είδωλα της ορμονολογίας του διά χάριν της Χριστοπίστης και ο Χριστός είπε ότι η πίστη πολλών θα τους σώσει ειδικά στους χάλεπους καιρούς έστω και αν δεν έχουν άλλην αρετήν, τόσον δύσκολοι συγκεχυμένοι καιροί θα είναι και το ΠρόΑναγνωρίζει!
.
Το να έχεις το κουράγιον να πας σκυπτός έμπροσθεν του ιερέα και ας είναι χείριστης διαγωγής απ’ εσένα ο ιερέας, άθεος και υποκριτής, επειδή έχει το χρίσμα η Ευχή της Εξομολόγης πειάνει τόπον, ο ιερέας θα κριθεί από μόνος του αν ήταν βδελυγματικός και πρόδωσε Τον Θεόν. Για να εύρεις το κουράγιον να κάνεις αυτό το πράγμα σημαίνει ότι ταπεινώθηκες, δέχεσαι ν’ αυτοεξευτελιστείς δηλώνοντας και κατηγορώντας τον εαυτόν σου για τα εγκλήματα του, πριν καν πάει στο Θείον Δικαστήριον και αυτόν έχει ως ελαφρυντικόν την ελεούσα διαγραφή των εγκλημάτων σου, ενώ όταν ομολογείς τα εγκλήματα σου στο ανθρώπινο δικαστήριο δεν προνοείται η πλήρης απάλειψη των αμαρτιών. Στο δικαστήριο Του Θεού έχεις πλήρη απάλειψη εφόσον έχεις πλήρη μετάνοια και πλήρη αυτόβουλη ομολογία της αμαρτίας. Το να κινείς αγωγή εναντίον σου για τις αμαρτίες σου δείχνει άνθρωπο μετανοημένο, μετασωφρονισμένο, τεταπεινωμένο, άνθρωπο άξιο συγχωρέσεως. 
.
Η μεγαλύτερη δύναμη ευρίσκεται μέσα στην κουραγιοσυνείδηση να σκύψεις και να κατηγορήσεις τον εαυτόν σου όχι να τείνεις άνω την κεφαλή σου και να παραδικαιολογείσαι, χώνοντας αντί φανερώνοντας την ενοχή. Και για όσους αρέσκοντε και στους Αρχαίους δίκαιους, θυμίζω τον πρόπαππου Ηράκλειτον: «ουδέν κρυπτόν υπό του Ήλιου». Ο νομπελίστας Οδυσσέας Ελύτης οργίστηκε με πραότητα όταν οι Συνέλληνες του ερμήνευσαν την λέξη Ήλιος ο Ηλιάτωρας ως τον φυσικό ήλιο του ηλιακού μας συσστήματος και δήλωσε σε ραδιοφωνική εκπομπή πως εννοεί Τον Θεόν. Τον Θεόν του Ηράκλειτου (προσθέτω διότι στον Ίδιον Θεόν πίστευε και ο Ηράκλειτος». 
.
Και μία Τετραπιθανότητα Μέτρησης Ανθρωπιάς: α) να κρύψεις το έγκλημα σου β) ν’ αρνηθείς την κατηγορία του εγκλήματος σου γ) να παραδικαιολογήσεις (δικαιολογήσεις) την πράξη εγκλήματος σου δ) ν’ αυτοκατηγορήσεις τον εαυτόν σου και αυτοφανερώσεις το έγκλημα σου. Είναι διαφορετική η ανθρωπιά σε κάθε μία από τις ανωτέρω 4 πράξεις, αναλόγως μετράς και τον βαθμόν ανθρωπιάς σου, κρυφά από το σπίτι σου. Με τον Νόμον της Τετραπιθανότητος ουδέν κρυπτόν υπό της Αλήθειας. 
.
Και μία Τετραπιθανότητα Μετάνοιας: α) να μην μετανοήσεις για το έγκλημα σου και να το επαναλαμβάνεις β) να μην μετανοήσεις για το έγκλημα σου και να μην το επαναλάβεις γ) να μετανοήσεις για το έγκλημα σου και να το επαναλάβεις δ) να μετανοήσεις για το έγκλημα σου και να το εξομολογηθείς ζητώντας τιμωρρία και συγχώρεση ή μία απ’ αυτές αλλά αν ζητάς τιμωρρία ζητάς καταδίκη άρα αξίζεις συγχώρεσης αν ζητάς τη τιμωρρία από Τον Θεόν.
.
Μία άλλη Τετραπιθανότητα Μετάνοιας: α) μετανοείς β) δεν μετανοείς γ) με την πρόνοια προαποφεύγεις την αμαρτία δ) εξομολογείσαι (ομολογείς = γίνεσαι μάρτυρας και κατήγορος) την αμαρτία. Στο δ) μπορούμε να βάλουμε σε μία άλλη Τετραπιθανότητα το ανάμεικτον καθότι η Τετραπιθανότητα είναι αλάνθαστη και συνάμα είναι θύρες που ανοίγουν η κάθε μία από την κάθε άλλη όπως ένας δρόμος από κάθε άλλον, την χυμεία, την αστροφυσική, τα στοιχεία της φύσης, τις συναρτήσεις της φύσης, της ύπαρξης και κάθε επιστήμης και της γνώσης. Για τις θύρες της γνώσης χωρίς ηθική αλλά διά χάριν μόνον της έκστασης περισσότερον της ηδονής των ειδώλων των πραγμάτων Του Θεού που τα θαυμάζουμε περισσότερο απ’ Τον Ίδιον και χωρίς να σκεπτόμαστε αν με την εγωιστική μας αρεσκεία και λατρεία υποτιμούμε Τον Πλάστη μας και λατρεύουμε ότι μας γοητεύει εμάς ως εγωισταλαζόνες. Αυτή ήταν και η ιδέα του ροκκά Τζίμ Μόρρισον όταν έκανε το συγκρότημα «Οι Θύρες = The Doors, Θεός μακαρίσει τις ψυχές των ανθρώπων του συγκροτήματος αυτών και όσων επηρέασαν σατανικά ή εσσφαλμένα, άφου έφθασαν έως την ύβριν κατά Του Θεού και μακάρι να μετανόησαν κ’ εμένα μ’ επηρέασαν και το κατάλαβα μετανοώντας είθε να μετανόησα αρκετά μαζί και τις άλλες αμαρτίες μου, ο δρόμος της απώλειας όμως μου έδειξε το αθάνατον μεγαλείον της ευ+ταπείνωσης).
.
Η Τετραπιθανότητα της Ψυχοσωτηρίας: α) η μετάνοια, διότι αρνήσαι και παραδέχεσαι την αμαρτία ως αμαρτία β) η η εξομολόγηση επειδή γίνεσαι ομολογητής, κατήγορος και αυτεξευτελιζόμενος γ) η ταπείνωση διότι βάζεις υπεράνω σου ως αξιότερον Τον Θεόν, τον κάθε άλλον άνθρωπο, ον, ζώον, φυτόν πράγμαν δ) το έλεος, επειδή σε κάνει να δίνεις χωρίς να λαμβάνεις, να προσφέρεις χωρίς να επιζητείς ή προσδοκείς κρυφά επιστροφή και ανταμοιβή μικρότερη, ίση ή μεγαλύτερη από την αμοιβή που έδωκες και να ψυχοπονείς, ψυχοσυμπάσχεις και ψυχαγαπάς Τον Θεό, τον συνάνθρωπο, τον συνόν (συν+ον) σου και το συμπράγμα σου ό,τι και αν είναι. Αν εμβαθύνεται σ’ αυτά θα προσέξετε ότι η καθεμία είναι και η κάθε άλλη, δηλαδή η α) είναι και β),γ) δ), η β) είναι και α), γ) και δ), η γ) είναι και α), β) και δ) και η δ) είναι α), β) και δ), πρόκειται περί της Αυτοαλληλομοούσιας Τετραπιθανότητας. 
.
Ο ΘΕΟΣ ΜΑΖΙΝ ΜΑΣ, Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ, ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΡΙΝ ΜΑΣ ΕΡΘΕΙ Η ΚΛΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΠΙΔΟΤΗ ΑΓΓΕΛΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟ ΔΙΑΒΟΛΟ, ΔΙΟΤΙ ΜΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΥΤΟΚΑΤΗΓΟΡΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΣΥΓΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ (ή και προ+μάρτυρες) ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ Ο ΕΙΔΗΜΩΝ (ΔΑΙΜΩΝ) ΔΙΑΒΟΛΟΣ!!!!
.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ
Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΕΛΛΗΝΕΣ: ΛΑΟΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΣ. ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. ΠΑΝΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ.



ΕΛΛΗΝΕΣ: ΛΑΟΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΣ. ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. ΠΑΝΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ.
 .
Το ελληνικόν έθνος είναι ικανό να κάνει θαύματα αλλά δεν είναι ικανό να κάνει κράτος. Δεν χωράει ο νους, η ψυχή και το σώμα του Έλληνα σε κράτος. Στην αρχαιότητα σκότωνε η μία πόλη την άλλη. Ύστερα ήρθαν τα βασίλεια μετά θάνατον του Αλέξανδρου, αυτός κατάφερε τα πάντα αλλά δεν κατάφερε ν’ αφήσει διάδοχο και όλα πήραν την κατιούσαν. Ήρθαν οι Ρωμαίοι, σκότωσαν όπως και οι Έλληνες τους Έλληνες πριν, αλλά έφερε την ειρήνη κάτω την μπότα της μίας διοίκησης της μίας αυτοκρατορίας. Μετά ήρθε το Βυζάντιο, 1,000 έτη. Έφυγε και ήρθε ένα ψευτοβυζάντιο μετά από 400 έτη με συνεχές επαναστάσεις, απελευθερώσεις και τραγωδίες ελληνικών λαών. 200 έτη κράτος και δεν αντέχουμε, δεν μπορούμε να διοικήσουμε ένα κράτος, άλλοι μας διοικούν, εχθροί. Εχθροί είμαστε και εμείς των εαυτών μας και των ψυχών μας.
 .
Σήμερα. Πρώτα σου σκοτώνουν την ελπίδα και ύστερα γεννάται μέσα σου η απελπισία. Αυτή φυτρώνει την αγανάκτηση και η αγανάκτηση την παραίτηση. Η παραίτηση την αλλοτρίωση και τον μετασχηματισμό της ψυχής, της ορμονολογίας, της αλλαγής συνείδησης για να επιβιώσεις. Πάντοτε ο Έλληνας για να επιβιώσει άλλασσε συνείδηση, απαρνήτο την θρησκευτική, εθνική, γλωσσική και εθιμοτυπική ταυτότητα του για να επιβιώσει. Έχανε τα πάντα για να συνεχίσει να υπάρχει, κάποιοι άντεξαν, από δύναμη, τύχη ή τόπο διαμονής.
 .
Ο Έλληνας έγινε Χριστιανός επειδή έχασε την ελπίδα του στην αδικία την εποχή όπου έζησαν οι Χρισταπόστολοι. Ο Χριστός έδωσ’ ελπίδα για την ψυχή και ματαιότητα για το σώμα. Η αδικία είναι αήττητη στην πραγματικότητα, μπορεί να μην κυριαρχεί πλήρως αλλά είναι υπέρτερη της δικαιοσύνης. Οι Νόμοι και οι κανόνες της ύπαρξης στην απτή πραγματικότητα της επίγειας ζωής δεν μπορούν να αποκλείσουν την αδικία, την συμπεριλαμβάνουν ως εκ των ουκ άνευ. Άλλωστε όπως κατ’ εξακολούθηση διακήρυξα τι δικαιοσύνη υπάρχει αν δεν υπάρχει δικαίωμα στην αδικία; Και πως θα είσαι δίκαιος αν δεν έχεις ν’ αντιμετωπίσεις την αδικία. Η αδικία είναι ο στίβος ο αγωνιστής ο μαχόμενος να γίνει δίκαιος. Κάθε ζώο και κάθε ρίζα φυτού πολεμάει για να επιβιώσει, σκοτώνει, τρώγει και εκτοπίζει το άλλο, αυτή είναι η απτή πραγματικότητα. Η χυμεία της απογοήτευσης και της πίστης ακμάζει στην καρδιά την αντίληψη ότι για να μπορείς να είσαι δίκαιος πρέπει να νικήσεις την απτή πραγματικότητα και για να την νικήσεις πρέπει να πράξει αντίθετα απ’ ότι πράττει και τάσσει η ίδια εκ φύσεως. Επιλέγεις να υποφέρεις για να μην βλάψεις, αυτό είναι η καλοσύνη και η φιλοκαλία. Αλλά όταν πρόκειται να επιβιώσεις τι κάνεις; Όταν πρόκειται να επιβιώσει ένας λαός που αδικείται τι κάνεις; Όταν πρόκειται να σώσεις την θρησκεία της φιλοκαλίας τι κάνεις; Πειάνεσαι δέσμιος στο δίλημμα της ίδιας σου την επιλογής. Να σκοτώσεις διά χάριν του δικαίου ή να μην σκοτώσεις για να μην χρησιμοποιήσεις τα όπλα της αδικίας και της μη φιλοκαλίας διά χάριν του δικαίου; Και τότε παραλύεις. Ό,τι κάνεις θα είναι λάθος. Αν σκοτώσεις για να σώσεις άλλους θα είναι λάθος αν δεν σκοτώσεις για να σώσεις άλλους πάλαι θα είναι λάθος. Στο χωριό μου το έλεγαν: «ό,τι κάνεις του διαβόλου». 
 .
Ο Χριστός είπε ότι ο κόσμος αυτός είναι του διαβόλου παρότι έγινε από Τον Θεό. Επιλέγεις ποίο λάθος θα κάνεις και χρεώνεσαι το ανάλογο αντίτιμο. Αν επιλέξεις με γνώμονα να χρεωθείς την μικρότερη αδικία εσύ προσωπικά υποχρεώνεσαι στην ιδιοτέλεια σου, αν επιλέξεις με γνώμονα την αγάπη προς τον συνάνθρωπο, ή σαφότερα τον σύνεθνο, τον σύνθρησκο και την θρησκεία πάλαι είναι λάθος διότι αδικείς άλλους ενώ συνάμα υποτίθεται πως πιστεύεις σε θρησκεία που δεν θέλει να αδικείται κανένας. Πού, πότε και πως είναι τα όρια της αδικίας όταν πρέπει ν’ αδικήσεις για να νικήσεις την αδικία εναντίον σου ή εναντίον ενός λαού η θρησκεία δεν μπορούμε να το υπολογίσουμε με ακρίβεια. Ακόμη και αν σκοτώνεις διά χάριν Του Αληθινού Θεού δεν είναι βέβαιον ότι ο Θεός θα σε κρίνει ως δίκαιον. Στην αγιότητα δεν φτάνεις επειδή είσαι δίκαιος αλλά επειδή προσπάθησες να είσαι δίκαιος. Δεν θα υπήρχε αδικία αν ήσαν όλοι όπως Τον Χριστό, σαν να είναι Νόμος ο καθένας να φροντίζει τον άλλον αντί τον εαυτόν του, σαν να είναι γονίδιον. Τέτοιο γονίδιο δεν μπορεί να αδικήσει άνθρωπο διότι γνώμονας θα είναι η αγάπη και η φιλανθρωπία. Τι γίνεται όμως με την περιρρέουσα φύση; Θα σκότωνες το μοσχάρι και το ψάρι ή όχι; Θα έτρωγες το χόρτο και τον καρπό ή όχι; Και αν δεν σκότωνες το μοσχάρι και σκότωνες το ψάρι και έτρωγες το χόρτο και τον καρπό είσαι πλήρως ανάδικος (μη άδικος); Δυσδιάκριτη υπόθεση. Και αν πατούσες τον μύρμηγκα; Είσαι ταπεινός αν υπολογίζεις ίσους τους ταπεινότερους, γενναίους αν θεωρείς ίσους τους ανώτερους και αν συνάμα υπολογίζεις τους ταπεινότερους ίσους είσαι ευγενής. Είσαι επαναστάτης αν θέλεις οι κατώτεροι, οι ανώτεροι και ίσοι σου να είναι ίσοι, αν δεν υποκρίνεσαι βέβαια για να λάβεις εσύ εξουσία, λύτρα και δόξα. 
.
Είσαι υπερήφανος αν θέλεις να είσαι ανώτερος από τους ανώτερους, όπως το να είσαι ανώτερος από Τον Θεό, τις εντολές και το δίκαιο. Γι΄αυτό νικούν την απτή πραγματικότητα όσοι ακολουθούν Τον Χριστό επειδή έταξαν εαυτούς να φυλάγουν Θερμοπύλες ψυχής και άλλοι ψυχές άλλων, εφόσον έχουν έγνοια τη σωτηρία των ψυχών τους όχι των σωμάτων και των παραδόσεων των άλλων. Δύσκολα πράγματα όντως αλλά υπάρχει άκρη, άκρη για λίγους μάλλον. Πρέπει να είσαι θεός για ν’ αντέξεις τέτοιες καταστάσεις, διότι γνωρίζεις πως υπάρχει η ανωτερότητα και γνωρίζεις τι αξίζει και τι δεν αξίζει, αξίζει αν είσαι θεός ό,τι δεν βλάπτει το δίκαιον, δεν το αμβισβητείς το νοιώθεις πλήρως. Επίσης αν είσαι θεός η δυσκολία της απτής πραγματικότητος είναι ένας στίβος που μπορείς ν’ αντέξεις, αν είσαι θνητός δεν μπορείς ν’ αντέξεις τα πάντα και πάντοτε, δι’ αυτού ουδείς αναμάρτητος. Αυτοί που παραμένουν δίκαιοι ή επιστρέφουν πάντοτε στο δίκαιο μετά την αδικία είναι επειδή έχουν ως παράδειγμα τον Ίδιο Τον Θεό, γνωρίζουν τι είπε, το εφαρμόζουν και αν δεν τα καταφέρουν το επανεφαρμόζουν ξανά και ξανά εσαεί. Προσεύχοντε Σ’΄Αυτόν για να ενωθούν με το άγιον διαδίκτυον Του, πράττουν όπως θα έπραττε ένας άγιος πατέρας στο παιδί του προς έκαστον και προς το κάθετι. Δεν ενδιαφέροντε για ο,τιδήποτε άλλο και επαναλαμβάνουν μ’ ευλάβεια πολεμιστή ξανά και ξανά την ίδια τακτική (ή πολυτακτική). Στο τέλος δεν ξέρεις τι θα γίνει, ό,τι έγινε έγινε, στο κάτω κάτω είσαι θνητός, μέρος του διαβόλου, μέρος της πλεκτάνης της απτής πραγματικότητος, αυτής όπου ως Θησέας καλείσαι να ξεφύγεις και ν’ απελευθερωθείς αλλά όχι διά χάριν της ματαιότητος αλλά διά χάριν της ψυχοσωτηρίας. Αν γίνεις τέλεις διά χάριν της ματαιότητος είσαι ψευδαπομίμηση της αληθινότητος, ένας από τους πολλούς δρόμους της ματαιοδρομίας.
 .
Είσαι Χριστιανός και σε τσαλαπατούν στο πατητήρι των σταμφυλιών για να γίνεις μούστος, ή θα ξυνίσεις ή θα γίνεις οίνος και ο οίνος έχει πολλές ποίοτητες, βαθμίδες ανωτερότητος ή κατωτερότητος και ιδιαίτερες εκλεκτικότερες. Ζει τα μάταια με αρεσκεία και έρχεται ο Θεός και σε λοιώνει, ή να γίνεις ή άγιος, άλλωστε μία ημέρα θα πεθάνεις, ό,τι αξίζει ή δεν αξίζει θα το πετύχεις πριν πεθάνεις, ύστερα η θητεία στην απτή πραγματικότητα τελείωσε, ό,τι έγινε έγινε.
 .
Αν πας να βρεις Τον Θεό μπορεί να πέσεις από ψηλά αν μείνεις χαμηλά είσαι μέλος του βόρβορου. Αν πας ψηλά ερωτοτροπεί μαζί σου η υπερηφάνεια αν μείνεις χαμηλά είσαι είδος εξευτελιστικής ιδιοτέλειας. Αν δεν υπάρχει Θεός δεν θα σ’ ωφελήσει μετά θάνατον η καλοσύνη, να υπάρχει Θεός η ανυπαρξία καλοσύνης πριν πεθάνεις είναι μέτρον πτωχότητος, μίας πτωχότητος λύπης έως φρίκης. Στο βασίλειο του θανάτου είσαι εγκλωβισμένος όχι από τον θάνατο αλλά από το δικαστήριο. Αν δεν υπήρχε μετά θάνατον αξιολόγηση και βαθμολόγιση θα ήταν αδικία, αν υπάρχει μπορεί να σ’ αδίκησε η ιδιαίτερη ζωή όπου τυχαία ή κατ’ επιλογήν έζησες, αλλά φέρεις ευθύνη που δεν πίστεψες και δεν εφάρμοσες την εντολήν: «ουκ αδικήσεις».
 .
Η φύση είναι αδικόφιλη, δικαιόφιλη και ελευθερόφιλη συνάμα, δεν μπορεί να υπάρξει και να εξουσιάσει άλλως πως. Είναι στην φύση της φύσης να είναι αυτά τρία πράγματα. Είναι δίκαιον στην φύση να υπάρχουν τα πάντα και στα πάντα συμπεριλαμβάνεται και η αδικία και η ελευθερία. Σ’ αυτήν την περίπτωση το δίκαιον είναι συνώνυμο με την ελευθερία. Αυτός ο Νόμος της Τετραπιθανότητος καθορίζει: α) δίκαιον β) άδικον γ) ελευθερία και δ) δικαστήριον. Γιατί όμως δικαστήριο και όχι το δ) να καθορίζεται: «ό,τι λάχει και ό,τι έγινε έγινε χωρίς δίκη;». Διότι σε τέτοια περίπτωση το δίκαιο και η ελευθερία χάνεται, εξευτελίζεται και αδικείται. Ενώ με το δικαστήριο καθορίζεται ως εξής: «έζησες στον κόσμο της Δικαιοαδικελευθερίας και ό,τι έγινε εν σχέσει μ’ εσένα και σ’ άλλη δίκη εν σχέσει μ’ εσένα προς τους άλλους και από τους άλλους προς εσένα δικάζεται ελεύθερα χωρίς να είναι προκατελειμμένα υπέρ του δίκαιου ή του άδικου και τότε διακρίνεται η αλήθεια δηλαδή το πόρισμα της ποσότητος και της ποιότητος της δικαισύνης, της αδικίας και της ελευθερίας εν σχέσει με τον βίο του καθενός. Να γιατί η Κρίση Θεού δικαία είναι. Εκεί στο πατητήρι που με πατούν και τους πατώ συνέλαβα αυτή την αλήθεια, την αλήθεια της θρησκείας που είναι η εξής: «καμμία θρησκεία δεν είναι ανώτερη από την αλήθεια και όχι καμμία αλήθεια δεν είναι ανώτερη από την θρησκεία (την θρησκεία του καθενός) ή έστω κάποιες αλήθειες είναι κατώτερες από την θρησκεία μου και θρησκεία είναι η επίσημη ή ανεπίσημη, μονή ή πολύπλοκη συνειδητή ή ασυνείδητη, δίκαια ή άδικη, ελεύθερη ή ανελεύθερη πολυπεποίθηση, πολυπλοκότητα πίστης και σύμπλεγμα του τι θεωρεί ο καθένας μας ως δίκαιον, άδικον και ελευθερία».
 .
Να γιατί άγιοι Αρχαίοι Έλληνες ονόμασαν το θέατρον τραγωδία ήτοι η τράγου ωδή. Συνειδητοποίησαν τα αδιέξοδα της ζωής, τα αδιέξοδα της αβεβαιότητος κάθε πορείας, πίστης και τρόπου αντίληψης. Η τραγωδία είναι το παλάτι που στέκεται ολόρθιο στην μυτερή κορωνίδα της απελπισίας, εκεί που είτε θα βγάλεις πτερά και θα πετάξεις μέσα από την υπέρβαση ή θα πέσεις και θα κατακρεμνισθείς. Και το χειρότερο δεν ξέρεις σχεδόν ποτέ αν όχι ουδέποτε αν έβγαλες πτερά ή αν έπεσες. Δεν είσαι σε θέση να κάνεις ζωή, δεν είσαι σε θέση να καθορίσεις το μεταθάνατον μέλλον, δεν είσαι σε θέση να μην είσαι θνητός. Νοιώθεις την αδυναμία σου; Είναι επειδή κοίταξες στην άβυσσο της δύναμης. Νοιώθεις δυνατός είναι επειδή τα μάτια της ψυχής τυφλώθηκαν και βλέπεις μόνον τα στραβάδια των περιορισμένων φακών του σώματος σου. Ποτέ δεν ξέρεις αν είσαι δυνατός ή αδύνατος, ξέρεις πάντοτε μόνον πως κάτι συμβαίνει μ’ εσένα. Είσαι κενό γεμάτο είδωλα και είδωλο γεμάτο κενά. Και αν κάποιοι αγιάζουν, ναι πιστέυω αγιάζουν επειδή προσπερνούν την απτή πραγματικότητα της φύσης, των ειδώλων και των κενών. Σχηματίζουν μία δύναμη ανώτερη από τη φύση, ανώτερη από την βαρύτητα, ανώτερη από τον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό, όχι γιατί δεν καίγοντε ή δεν πεθαίνουν αλλά πως; Με το ήθος. Σχηματίζουν ένα ήθος που είναι ανώτερο και δικαιότερο από το ήθος της φύσης, απαλλάσσοντε την αδικία επειδή απαλλάσσοντε την ελευθερία η οποία για να υπάρχει πρέπει και είναι δίκαιο να εμπεριέχει την αδικία. Τάσσοντε στην δικαισύνη άνευ όρων και εκβιάζουν την σωτηρία διότι δεν μπορεί να τους απαρνηθεί η δικαιοσύνη την ένωση μαζί της διότι είναι συνδίκαιοι της δικαιοσύνης. Να γιατί η ψυχοσωτηρία εκβιάζεται κατά το ευαγγέλιο, διότι εκβιάζεται η δικαιοσύνη. Γίνεσαι ένα με την δικαιοσύνη και αν η δικαιοσύνη πεθαίνει πεθαίνεις και συ, αν δεν είναι αθάνατη γίνεσαι και συ αθάνατος. Αλλά αν είσαι αθάνατος στην δικαιοσύνη είσαι αθάνατος έξω και χωρίς αδικία και ελευθερία. Αν είσαι αθάνατος στο άδικο είσαι πολίτης της αδικίας και παθών από την πολιτεία όπου είσαι μέλος. Αν είσαι αθάνατος στην ελευθερία τότε εμπεριέχεις μέσα σου και την αδικία και την δικαιοσύνη σ’ ανάμεικτο χυμό, σαν να πίνεις φάρμακο με δηλητήριο, κεφίρ με πετρέλαιο, πίκρα με γλύκα, πόνο με απάπαυση. Να γιατί όπου υπάρχουν και ξερά και χλωρά χόρτα καθαρίζοντε όλα, πεθαίνουν όλα, σαν να είσαι αθάνατος και θνητός, θεός και κολασμένος, αυτή είναι η φύση της ελευθερίας, τα πάντα χωρίς όρια. Μπορείτε όμως να φανταστείτε άδικο χωρίς ελευθερία; Δεν σας πειάνει φρίκη; Δεν είναι η κόλαση του Τάρταρου; Είναι ως να είσαι σ’ ένα αβάστακτο μέρος χωρίς ίχνος ελέους, χωρίς μέλλον ελπίδας και αλλαγής ή έστω εναλλαγής. Ποίοι μπορούν να πάνε εκεί; ποίοι άλλοι παρά όσοι αν είχαν την δύναμη ή με όση δύναμη είχαν επεθύμησαν, έπραξαν και είπαν στο μέτρον της δύναμης του τα όσα καταργούσαν και την δικαιοσύνη και την ελευθερία. Η ελευθερία είναι ελπίδα, η δικαιοσύνη σωτηρία, η αδικία απελπισία, μία αισθητή ύπαρξη ανυπαρξίας. Ο θρίβαμος της αποτυχημένης τραγωδίας, ο χώρος της ανόχωρης (άνευ χώρου) αμαρτίας.
 .
Κάποιοι μέσω της αθεϊας τους, της προσωπικής τους γνώμης και πεποίθησης, της θρησκείας τους, πιστεύουν πως τα μεταθάνατον δικαστήρια και υπάρξεις είναι στην σφαίρα της φαντασίας. Ποτέ δεν ξέρουμε την αλήθεια ίσως είναι αλήθεια, αλλά πως είναι δυνατόν η φαντασία ή και μέσω της φαντασία ο άνθρωπος να προάγει μία ηθική ανώτερη από την ηθική της απτής πραγματικότητος της φύσης; Αποδεικνύεται από αυτή την μαθηματική συνάρτηση, την εξίσωση της φαντασίας ότι η απτή πραγματικότητα της φύσης είναι ατελής. Άρα τε, πως μπορείς να εμπιστεύτεις την ατέλεια της απτής πραγματικότητος της φύσης ως θεότητα; Ως όριο και σύνορο της θεότητος; Ποίος σ’ έμαθε να πιστεύεις σε όρια; Δεν υπάρχουν όρια! Αποδεικνύεται πολυποικίλως από την πολυθεωρία του απείρου. Δεν υπάρχει άπειρο υπάρχουν όρια, υπάρχει άπειρο δεν υπάρχουν όρια. Και πού είναι τα όρια; Πού είναι τα όρια στους αριθμούς, στα σχήματα, στους χώρους, στην έκταση της ύλης και ό,τι δεν είναι ύλη; Πού είναι τα όρια της ύπαρξης; δηλαδή τι μπορούμε να ειπούμε με κάθε βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει; Για να μπορούμε να ειπούμε τι δεν υπάρχει θα πρέπει ήδη να γνωρίζουμε τα πάντα όσα υπάρχουν με κάθε λεπτομέρεια, αν δεν το γνωρίζουμε αυτό δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι δεν υπάρχει εξ’ όσων γνωρίζουμε ότι υπάρχουν. Αν δεν υπήρχε άπειρο θα ήταν σ’ ένα κλάδο ή υπόκλαδο του ανύπαρκτο ή περιορισμένο, και αν το απειρο είναι κάπου περιορισμένο σημαίνει ότι δεν είναι άπειρο αφού δεν είναι παν+απεριόριστο, συνεπώς η θεωρία των ορίων πέφτει από μόνη της εκ των πραγμάτων.
 .
Αφού υπάρχει το άπειρο υπάρχει και η άπειρη δύναμη, η άπειρη δυνατότητα και εντός αυτής η υποδυνατότητα ή το είδος της δυνατότητος του να σώζει ψυχές. Αν το άπειρο δημιουργεί ψυχές δύναται να σώζει ψυχές. Ποία είναι η πιο αληθινή υπόθεση του κτίστη; Ότι μπορεί να κτίζει και να χαλάει μία οικοδομή. Εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να κτίζουμε και να χαλάμε έως τινός σημείου αλλά δεν μπορούμε να χαλάσουμε την κτήση. Η κτηστική μας δύναμη φτάνει ως του σημείου της αναδιαμόρφωσης των ειδώλων, δεν μπορούμε να παρέμβουμε στην κτήση. Δεν μπορούμε να μεγαλώσουμε ή να σμικρύνουμε τα σωματίδια, την κτήση, το μέγεθος της, την μετασχηματίζουμε τίποτε άλλο, παρεμβαίνουμε δηλαδή στην ενέργεια και η ενέργεια μεταβάλλεται, μετασχηματίζεται, μετατροποποιείτα, μεταμορφώνεται επειδή είναι εύφλεγκτη, ευάλωτη, ευέλιγκτη, αλλά δεν χάνεται, δεν μπορούμε να την εξαφανίσουμε ούτε να την φέρουμε από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Είναι άκτιστα κτισμένη από Τον Άκτιστον Τριαδικόν Θεόν και είναι και αγία η φύση επειδή δέχεται τις συνέπειες της μεταμόρφωσης από την ανθρώπινη παρέμβαση ή από την κατά μέρους παρέμβαση αγόγγυστα, απλά δεν χάνεται, απλά μεταμορφώνεται. Είναι ανίκητη επειδή είναι δημιουργία Θεού. Εμείς είμαστε μέρος της φύσης, δεν νικούμε νικώντας την φύση αλλά αγαπώντας την φύση και αυτό δεν αρκεί, δεν είναι τίποτε, διότι είναι μάταιο, προσβλητικό και υποτιμητικώς κατώτερο αν δεν αγαπάμε Τον Άκτιστον Κτίστην της φύσης. Να γιατί η Πίστη είναι ανώτερη από την Αγάπη. Διότι το ν’ αγαπάς όλον τον κόσμο της φύσης και να μην πιστεύεις Στον Θεό είναι σαν ν’ αγαπάς το θνητό και να το μεγαλοποιείς και υποτιμάς εκείνο που έκαμε αυτό που αγαπάς και μεγαλοποιείς. Ένα παλειό ερωτικό τραγούδι της Κύπρου έλεγε πως αγαπά την μάνα της που έκαμε εκείνη (την αγαπημένη του). δεν αγαπάς το νερό αν δεν αγαπάς την πηγή του νερού και δεν αγαπάς την πηγή του νερού αν δεν αγαπάς την μάνα του νερού. Πως να το κάνουμε δηλαδή; Εκεί είναι η αρχή και ας είναι άναρχη, ανεξερεύνητη, ακατάληπτη, ασύλληπτη και ανόρια. Δεν υπάρχει αγάπη δίχως πίστη. Μη πιστεύωντας σε Θεό είναι ως να μην πιστεύεις στην ύπαρξη της φύσης και της υπέρφυσης, ήτοι της αγάπης. Στο δρόμο μπορείς να αγαπήσεις και να πιστέψεις τρισεκατομμύρια πράμγατα αλλά αν δεν πιστεύεις στην πηγή και την μάνα είναι ως να αγαπάς στην σταγόνα αλλά όχι το νερό, ν’ αγαπάς το νερό αλλά όχι την σύνθεση του υδρογόνου και του οξυγόνου, ν’ αγαπάς το υδρογόνο και το οξυγόνο αλλά όχι την ταυτότητα των στοχείων αυτών και τότε πού, πού πού; Πίσω από τα στοιχεία τι υπάρχει; Και πίστω από τα στοιχεία των στοιχείων τι υπάρχει; Ύστερα πάμε στην αστροφυσική επιστήμη και ύστερα πού; Τι υπάρχει πίσω από το τελευταίο σωματίδιο της αστροφυσικής; Καλή Ανάσταση Μελλοθάνατε, έφθασες μέχρι τα όρια που ξεκινούν τα Ελευσίνια Μυστήρια (έλευσης/προέλευσης μυστήρια) και σταματάει ο νους επειδή αρχίζει η ψυχή, ο Δημιουργός της και η Μεταφυσική. Σ’ όσους άρεσε ας κάνουν μία ευχή για τη ψυχή μου το έχει ανάγκη.
 .
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ
Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΕ ΜΕ ΠΛΟΙΑ ΚΥΠΡΟ/ΡΟΔΟ! ΗΛΙΘΙΟΣ ΚΑΣΟΥΛΙΔΗΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΠΟΛΕΜΟ, ΜΠΑΙΝΕΙ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΦΕΥΓΕΙ!






ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΣΕ ΜΕ ΠΛΟΙΑ ΚΥΠΡΟ/ΡΟΔΟ! ΗΛΙΘΙΟΣ ΚΑΣΟΥΛΙΔΗΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΠΟΛΕΜΟ, ΜΠΑΙΝΕΙ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΦΕΥΓΕΙ!
.
Πάρακατω ακολουθούν οι αντιφατικές δηλώσεις του Ι. Κασουλίδη. Ενώ συσστήνει ψυχραιμία και να μην προκαλούμε την Τουρκία το κάνει ο ίδιος, δηλαδή μας περιπαίζει, ή ηλίθιος είναι προδότης. Τι εντολές του έδωσαν; 
 .
Ο Ι. Κασουλίδης λέγει πως δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να εξορύξουμε τα πετρέλαια, δηλαδή είμαστε δέσμιοι και όμηροι της μασσωνικής εντολής για να δοθή η διαταγή να δημιουργηθεί η αφορμή να γίνει πόλεμος; Να μας μουντάρει (επιτεθεί) η Τουρκία και οι ξένες δυνάμεις που επικαλείται ως φίλες και ότι θα μας βοηθήσουν και διά τις οποίες απειλεί έμμεσα την Τουρκία θα στέκοντε στην άκρη μακρυά από τον καυγά και θα γελούν με τα χάλια της βλακείας μας όπως τότε στην Μικρασσία που ο Ε. Βενιζέλος κατέβασε στρατό στην Σμύρνη και πλήρωσαν την νύμφη οι Έλληνες της Μικράς Ασσίας. Πάει να γίνει μεγάλη προδοσία!
 .
Σήμερα 20/03/2017 η πρέσβειρα του Ισραήλ (η επιμονή τους με αυτήν την εμφάνιση στον σταθμό Σίγμα τεκμηριώνει ότι είναι οι αρχιτέκτονες της επιμονής να περιφρονούμε τις απειλές και την επιθετική υπομονή της Τουρκίας και ο νοών νοείτο, αυτοί δεν θα πάθουν τίποτε, εμείς θα πάθουμε!)στην Κύπρο επισκέφθηκε τον τηλεοπτικό σταθμό "Σίγμα" γνωστόν φιλοδυτικό ΜΜΕ και είπε ότι θα γίνει αγωγός μεταφοράς υγραερίου από Κύπρο έως Ευρώπη με συμμετοχή της Ελλάδος, της Ιταλίας και του Ισραήλ, δηλ. επιμένουν να πικάρουμε την Τουρκία και να φάμε εμείς την φατσιάν και την ττοπουζιάν (το κτύπημα και το ροπαλοκτύπημα). Πρόκειται περί προσυνεννοημένης προβοκάτσιας εναντίον της Κύπρου.
 .
Ρε Κασουλίδη σοβαρολογείς; Προκαλείς την Τουρκία ωσάν να είναι κουνούπι; Και τι μας εγνοιάζει αν μάλλωσε με την Ολλανδία ή οποιαδήποτε άλλη ευρωχώρα; Δεν θα μουντάρει αυτές αλλά εμάς και την Ελλάδα! 
 .
Η Τουρκία δεν θα διεκδικήσει εδάφη από ευρωδυτικές χώρες αλλά από ελληνικές χώρες! Και ποίος θα μας βοηθήσει; Μήπως η Ολλανδία; Η Δανία; το Ισραήλ; Χαχαχαχαχα, ας γελάσω! Μήπως η Αγγλία ή ο Τράμπας που νομίσαμε πως μας αγαπάει; Τα ίδια λόγια περί λαθρομεταναστών έλεγε και ο Κλίντον. Ενώ με την πολιτική Τράμπα και Ε.Ε.Ε. έκλεισαν εκτός χωρών τους λαθρομεταναστών και τους οδήγησαν στην Ελλάδα. 
 .
Ακόμη και οι έριδες Τουρκίας με Ολλανδία, Γερμανία κ.α. είναι στημένες, ή κόλπα των μασσώνων της Δύσης για να νευριάσουν την Τουρκία και να επιτεθούν σ' εμάς! Δεν θα μας προστατέψει κανένας και όταν θα σφάζουν μή γένοιτο τα παιδιά μας εσύ Κσουλίδη και οι άλλοι πολιτικοί θα φύγουν στο εξωτερικό! Δεν βάζετε τους κώλους σας να πολεμήσετε και να σκοτωθείτε εσείς!

Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ, μην ηδονίζεστε με τα υγραέρια, τα κέρδη δεν θα τα τζεμπώσουμε εμείς αλλά τα εγχώρια λαμόγια και τα ξένα αφεντικά τους, μην πιστεύετε κανένα κόμμα, όποιον ψεύτη και αν εμπιστεύεστε είστε ξεγελασμένοι, βλάκες και προδωμένοι, τελεία και παύλα, καταλάβετε το επιτέλους! Τα ίδια ισχύουν και στην Ελλάδα! Θα μας γενοκτονήσουν, προσοχή πως μιλάμε σε μία χώρα που είναι εγγυήτρια μας, μπορεί να εύρει αφορμή ακόμη και για τούτη την ιδιότητα της!
 .
Ο Κασουλίδης και άλλοι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί ωμιλούν στην Τουρκία λες και μιλούν σε κοτζιάκαρη (κότζιαμ κόρη = γραία).
 .
Η Τουρκία κάνει σήμερα ασκήσεις στην Πάφο, έχει στόλο από το κατεχόμενο Ακρωτήριο Αποστόλου Ανδρέα και στρατό κατοχής στο ήμισυ έδαφος της Κύπρου, δηλαδή μας απόκλεισαν. Ετούτη τη στιγμή έχουν περικυκλώσει Ρόδο και Καστελόριζο. Δηλαδή στο πι και φι γενοκτονούν τρία νησιά, με την Ελλάδα στις αδυναμίες της ώσπου να λάβει θέση στο μεγάλο μέτωπο της συν και στο Ιώνιο και την Ήπειρο με τους Αλβανούς και τους Αλβανούς Σκοπιανούς στα σύνορα των Σκοπίων πού να πρωτοπροτάξει επαρκή στρατεύματα με τα χάλια που έχει; 
 .
Τώρα σε χάλεπους καιρούς τι γυρεύουν οι Εβραίοι για πετρέλαια; Καυγά προξενούν, κουρδίζουν εμάς τους βλάκες και τους Τούρκους τους οξύθυμους άπλειστους άδικους και θα ξηλώσουν εμάς και αυτοί θα γελούν με τα διπλομματικά τους συλλυπητήρια!!!!
 .
Ο Θεός βοηθός να μην πάθουμεν καμμιάν κατραπασιάν (κακοτράχαλη κατρακύλα). Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ελέησον ακόμη μία φορά τους αμετανόητους ηλίθιους με τους ψευδόσοφους προδότες ή βλάκες πολιτικούς που έχει!
 .
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΙΑΣ
.

ΕΚΕΙ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ Η ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΜΕ ΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Ν.ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ
Μόνο εντύπωση μπορούν να προκαλέσουν οι δηλώσεις του Κύπριου ΥΠΕΞ Ιωάννη Κασουλίδη όπου τονίζει ότι αφού υπάρχει ενδεχόμενο ατυχήματος από τη παρενοχλητική συμπεριφορά των Τούρκων στο Αιγαίο και στην αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου για αυτούς τους λόγους Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να παραμείνουν άπραγες προκειμένου να αποφευχθεί ένα θερμό επεισόδιο!
Αλλωστε, όπως λέει «για να προκληθεί ένας καβγάς χρειάζονται δύο». (Μήπως ξεχνά ο κ. Κασουλίδης ότι για την εισβολή χρειάστηκε ένας;)
Και αφού φοβάται θερμό επεισόδιο με Τουρκία ο κ. Κασουλίδης γιατί διέψευδε το ελληνικό ΥΠΕΘΑ όταν βδομάδες πριν προειδοποιούσε τη Κύπρο;
Επίσης για τα Ιμια ο Κύπριος ΥΠΕΞ της Κυβέρνησης του Ν.Αναστασιάδη λέει το εξής ανεκδιήγητo: «Θυμάμαι τη νύχτα των Ιμίων, όπου κάπου χάσαμε λιγάκι την ψυχραιμία μας, την ανακτήσαμε στη συνέχεια όταν συνειδητοποιήσαμε τι πάει να γίνει, και χρειάστηκε μια μεγάλη απεμπλοκή αφού ο στόλος του ενός είχε στο στόχαστρο τον στόλο του άλλου και εάν χτυπούσε κάποιος, θα γινόταν κόλαση. Στα προκαταρκτικά στάδια είναι που χρειάζεται η ψυχραιμία»!
Οι σχέσεις, αυτήν τη στιγμή, μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας δεν είναι καλές λόγω των γενικότερων ενεργειών του κ. Erdogan στη μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα περίοδο. «Στο Ευρωκοινοβούλιο και στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο η Τουρκία δεν θεωρείται πλέον ότι φοράει το κοστούμι μιας χώρας που διεκδικεί να εισέλθει στην ΕΕ», σημειώνει ο κ. Κασουλίδης.
Σχολιάζοντας την πρόσφατη κρίση στις διπλωματικές σχέσεις Τουρκίας-Ολλανδίας, ο Κύπριος ΥΠΕΞ εκτιμά ότι «εξυπηρετεί αμφότερους».
Τόσο τον Erdogan καθώς οι εθνικιστικές εξάρσεις δρουν υπέρ του, όσο και τους Ολλανδούς για να επανέλθουν όσοι πολίτες στράφηκαν έντονα προς τον εθνικισμό.
Για τις διαπραγματεύσεις που αφορούν στο κυπριακό είπε: «Το πρόβλημα στο Κυπριακό είναι κατά πόσον η Τουρκία είναι έτοιμη να προχωρήσει σε συγκεκριμένες κινήσεις», αναφέρει ο κ. Κασουλίδης, συμπληρώνοντας πως «η αποχώρηση του Akinci από τις συνομιλίες δεν χαρακτηρίζονται από σοβαρότητα. Οπότε η λογική λέει ότι σύντομα θα επιστρέψει».
Κατά την άποψη του κ. Κασουλίδη, η ένταση τόσο στο Αιγαίο όσο και στην κυπριακή ΑΟΖ από την πλευρά της Άγκυρας θα συνεχιστεί καθαρά για προεκλογικούς λόγους . «Χρειάζεται από όλους ψυχραιμία. Ξέρετε, για να γίνει καβγάς χρειάζονται δύο», τονίζει. Ο Κύπριος ΥΠΕΞ δεν φοβάται θερμό επεισόδιο, αλλά ατυχήματα, γι” αυτό και συστήνει στην Αθήνα και στη Λευκωσία να δείξουν ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση.
Αναφορικά με τις γεωτρήσεις στη κυπριακή ΑΟΖ ο κ. Κασουλίδης αναφέρει: «Δεν έχουμε επιλογή. Πρέπει να προχωρήσουμε ανεξαρτήτως των απειλών της Τουρκίας. Εναπόκειται στην ίδια να επιλέξει μέχρι ποιου σημείου θα φτάσει και αν διαβεί την κόκκινη γραμμή ώστε να φέρει την ευθύνη για τις όποιες εξελίξεις»
«Και τότε θα δεν θα έχει απέναντί της μια μικρή Κύπρο, αλλά τα μεγάλα κράτη των οποίων οι εταιρείες έχουν σημαντική επιρροή. Πιθανώς να κάνει ό,τι έκανε και την προηγούμενη φορά. Να στείλει το “Μπαρμπαρός» να περιφέρεται στην περιοχή χωρίς να ενοχλεί τις εταιρείες», συμπληρώνει.
Απλά πράγματα δηλαδή…Προφανώς ο κ. Κασουλίδης δεν έχει καταλάβει τις επιθέσεις που πραγματοποιεί καθημερινά αλλά και που σχεδιάζει να πράξει στο άμεσο μέλλον η Τουρκία ακόμα και με την ακύρωση της συμφωνίας του μεταναστατευτικού κατακλύζοντας την Ελλάδα με φανατικούς ισλαμιστές.
Η λύση για τον Κύπριο υπ. Εξωτερικών είναι λοιπόν να κάνουμε τις «κότες» σε οποιαδήποτε πρόκληση κι αν αντιμετωπίσουμε από τη Τουρκία;
Εκεί κατάντησε τη Λευκωσία η Κυβέρνηση Αναστασιάδη; Nτροπή…

ΠΗΓΗ:  https://www.1069.gr/latest-news/kyprios-ypex-kasoulidis-na-mi-prokaloume-ti-tourkia-ke-na-apofevgoume-na-apantame-stis-proklisis/
Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη